Soms maak je dingen mee die je bijblijven. Of die je leven weer een beetje zin geven. Dat soort momenten staan hieronder. Dan weet je weer waar je het voor doet.

Dit dagboek wordt nog steeds uitgebreid, maar nu op goochelaarjan.wordpress.com

Zaterdag 15 november 2008 mocht ik Prins Richard 1 en Prinses Simone tevoorschijn toveren op ludieke wijze. Daarna miste de adjudant nog, dus ook die werd tevoorschijn getoverd. Een gezellige avond met heel vriendelijke mensen.

- Klik hier voor het krantenartikel

Reden: het 5-jarige jubileum van een uniek carillon in 2008

Boudewijn Zwart , bekend beiaardier en telg uit de muziekfamilie, viert dit jaar het 5-jarige bestaan van zijn unieke mobiele carillon. Hij doet dit met een serie gratis concerten en een aantal bijzondere gasten. Ik heb ook de eer mee te mogen werken aan deze concertreeks.

De aftrap vond zaterdag 31 mei plaats in de Noorderkerk in Amsterdam. Boudewijn speelt uiteraard carillon maar ook orgel. Daarnaast begeleidt hij zijn dochter die ook carillon speelt en goochel ik tijdens het kinderconcert. Andere gasten zijn onder andere de leden van de prijswinnende brassband Schoonhoven . Deze brassband zorgt in combinatie met het carillon én schutterij ‘Het Bastion’ voor kippenvel tijdens het klapstuk: de Ouverture 1812 van Tsjaikowski.

De 1812 is al een bijzonder muziekstuk met een fameuze finale en dankzij de schutterij knalt deze finale letterlijk. Er worden oude musketten afgevuurd en een heus kanon. Samen met de 50 klokken van het carillon en een complete brassband zorgt zoveel metaal voor een groots gevoel. Bijzonder dat mensen bij zoveel geweld heel stil genieten van de muziek. Deze concerten zijn gratis toegankelijk. Zie www.bellmoods.com voor meer informatie.

- Recensie uitvoering Barneveld

Een klassiek concert, maar dan anders

26 augustus, op zoek naar een beiaardier in Schoonhoven. Om als goochelaar acts te doen tijdens een klassiek concert voor kinderen. Ben erg benieuwd naar de reacties.

Een beiaardier zult u zich afvragen, dat is toch iemand die in zo'n grote klokkentoren aan de touwen hangt? Nou, niet helemaal, maar als je Boudewijn Zwart tegenkomt geloof je meteen dat hij de energie heeft om zoiets te doen. En nog veel meer. Hij is tevens pianist en kent veel collega's die weer veel anderen kennen... al met al: genoeg mensen om elk jaar in Schoonhoven een 'grachtenconcert' te organiseren. Wat ooit begon als grap, is uitgegroeid tot een professionele organisatie 'Stichting Schoonhoven Klassiek'. Met bijzondere concerten!

Concerten die Boudewijn organiseert (hij kent echt heel diverse artiesten!), presenteert en waarin hijzelf meespeelt. Mix die energie met artiesten die virtuoos zijn op de accordeon, de contrabas en neem tweevoudig wereldkampioen kunstfluiten Geert Chatrou en je hebt een bijzonder concert!

Maar hoe ken jij Boudewijn dan?, is de logische vraag. Tja, ik kwam hem tijdens een optreden tegen terwijl hij zijn eigen carillion bij zich had. Als enige in Europa rijdt hij met een compleet carillion rond op z'n aanhanger! Met zo iemand moet je een praatje maken. En even kijken naar het carillion wat een kunstwerk op zich is. Gelukkig was ik niet de enige die zich daar aan vergaapte... Heel veel bezoekers kwamen na afloop langs om het gevaarte te bewonderen. Breng ook eens een bezoekje aan Boudewijn:

www.bellmoods.com

www.boudewijnzwart.com

ZMLK is super!

Het is vrijdag 21 april en ik ben op weg naar een ZMLK-school in Zwolle. Hoe zullen ze het vinden? Kan ik hun aandacht drie kwartier lang vasthouden? Maar al die gedachten zijn voor niets geweest. Om eerlijk te zijn heb ik nog niet vaak zo'n geweldig publiek gehad!

De eerste groep bestond uit kinderen van 4 tot en met 12 jaar en die deden allemaal mee. En al na de eerste truc klapten ze als een volwaardig publiek een keihard applaus. Ze waren superenthousiast! Dus voor we het wisten waren de drie kwartier omgevlogen en had ik een fantastisch gevoel gekregen.

Maar dat gevoel begon alweer te verdwijnen, want nu kwam de jeugd van 12 tot en met 18 jaar. Toch jongvolwassenen die al volop in de puberteit kunnen zitten. En die, zo hoorde ik na afloop van de docenten, een goochelaar toch wel erg kinderachtig vonden... Nou ja, ik heb genoten van hun spontane reacties en zij hebben ook genoten. Sommigen wouden niet meer terug naar hun klas en wilden mij veel liever helpen met opruimen en sjouwen.

Ik weet zeker dat ze een heel leuk optreden gehad hebben, maar ik heb zeker net zoveel genoten. Temeer omdat ik na afloop van iedereen een hand heb gekregen met een persoonlijk bedankje. Helemaal spontaan!

Soms vraag ik me wel af waarom ik het eigenlijk doe, totdat:

ik in januari werd gebeld of ik wou goochelen voor een jongen van 10 jaar. Maar, ze wisten niet zeker of het door zou gaan.  (Het feestje zou over een week of 2 plaats vinden…) De jongen had een hersentumor en elke dag kon zijn laatste dag zijn (ik wist even niet hoe ik moest reageren, vooral omdat ik werd uitgenodigd om op zijn laatste verjaardag, als hij die haalde, te komen goochelen. En als ik goochel breng ik nooit een droef verhaal, maar moeten mensen zich vermaken…).

Ik ben heengegaan (’t Bleek in de plaatselijke kerk te zijn, waar ze lid van waren. Dat gaf mij al een bepaalde rust, want te weten dat iemand elk moment kan sterven met het idee dat er een leven na de dood is, geeft die mensen troost, hoe zuur het dan ook is.) en heb voor ze gegoocheld.
Die jongen heb ik een grote cape omgehangen bij 1 truc met een toverhoed, en hij heeft het de rest van de show opgehouden. Hij had erg veel plezier en dacht eventjes niet meer aan andere dingen.
Hij was gewoon een kind van 10 dat plezier had en zat te stralen.

Toen ik alles in mijn busje had gepakt en terug reed naar huis was ik heel erg blij! Blij dat ik met mijn werk mensen kan laten lachen. Eventjes de problemen van alledag laten vergeten.

Die jongen heeft nog een maand of drie geleefd (je gaat toch een poosje de overlijdensadvertenties bijhouden).
Sinds die tijd dank ik af en toe God dat ik zo’n mooie hobby mag hebben. ’t Stelt niet veel voor dat je iemand nog hebt kunnen laten lachen aan het eind van z’n leven, maar het geeft toch een bepaalde zin aan wat je doet.

En een enorme voldoening.